可变参数前言:当我们写程序或者读代码时,遇到类似 int fmt(int argc, …) 这种类型的函数,如果不了解可变参数的话,是比较懵的。可变参数也是C语言中一个比较常见的用法,接下来我们就来一起学习一下这种特殊的用法吧。
包含可变参数相关函数头文件
可变参数函数的原型应该有一个形参列表,至少有一个形参和一个省略号:
void func1(int n, ...); int func2(const char *s, int m, ...);
注意:省略号必须在最后,必须有一个形参。
省略号的前面一个形参 n 和 m 表示传递给该形参的实际参数是省略号部分代表的参数数量
- 提供一个使用省略号的函数原型 eg: void func(int n, …);
- 在函数定义中创建一个 va_list 类型的变量,用于存储形参省略号部分的数据对象 eg: va_list ap;
- 用宏 va_start 把该变量初始化为一个参数列表 eg: va_start(ap, n);
- 用宏 va_arg 访问参数列表 eg: va_arg(ap, int);
- 用宏 va_end 完成清理工作 eg: va_end(ap);
注意:我们用 va_arg(ap,type) 取出一个参数的时候,
type绝对不能为以下类型:
——char、signed char、unsigned char
——short、unsigned short
——signed short、short int、signed short int、unsigned short int
——float
下面来写两个示例代码来展示可变参数的用法
示例代码一#include#include void func1(int nums, ...) { va_list ap; va_start(ap, nums); char buf[256]; memset(buf, 0, sizeof(buf)); char *p = NULL; for(int i = 0; i < nums - 1; ++i) { p = va_arg(ap, char *); strcat(buf, p); } int num = va_arg(ap, int); printf("%s%dn", buf, num); va_end(ap); } int main() { func1(4, "Hello ", "C, ", "No.", 1); return 0; }
输出如下:
示例代码二Hello C, No.1
#include#include #include void func2(char *fmt, ...) { va_list ap; va_start(ap, fmt); for(int i = 0; i < strlen(fmt); i++) { switch(fmt[i]) { case 'i': printf("int, %dn", *((int *)ap)); va_arg(ap, int); break; case 'c': printf("char, %cn", *((char *)ap)); va_arg(ap, int); break; case 'f': printf("float, %lfn", *((double*)ap)); va_arg(ap, double); break; default: printf("Invalid Param!n"); } } va_end(ap); } int main() { int a = 10; char b = 'a'; float c = 123.45; func2("icfd", a, b, c); return 0; }
输出如下:
int, 10
char, a
float, 123.449997
Invalid Param!
本段程序中有一个陷阱需要避免:
va_arg宏的第2个参数不能被指定为char、short或者float类型。
因为char和short类型的参数会被转换为int类型,而float类型的参数会被转换为double类型 ……
例如,这样写肯定是不对的:
char c = va_arg(ap,char);
因为我们无法传递一个char类型参数,如果传递了,它将会被自动转化为int类型。上面的式子应该写成:
c = va_arg(ap,int);
具体原因请阅读 C语言可变长参数函数与默认参数提升



